Bolu Merkez’deki İzzet Baysal Devlet Hastanesi’nde ebe olarak yataklı serviste çalışıyorum. Hastane 201-500 yataklı, ulaşım otobüsle 2-3 aktarmalı veya özel araçla sağlanıyor. Teşvik ücretim 9000-15000 TL, ancak bölge ortalamasının altında. İş yükü yoğun ama yönetilebilir. Aylık 64 saat veya üzeri fazla mesai yapıyorum, izin günüm sadece 2. Çalışan memnuniyeti orta düzeyde; liyakatsiz yönetim sorunu var. Yoğun bakımda çalışmıyorum, serviste hasta başına 11-15 düşüyor. Ev kiraları 20.001-25.000 TL, yaşam pahalılığı yüksek ancak yönetilebilir. Sosyal olanaklar (sinema, tiyatro, spor) mevcut. Ünite binası eski, ancak kadın doğum ve çocuk ünitesinde sağlıkçılar arasındaki iletişim iyi. Genel olarak bu hastaneyi tekrar tercih etmezdim.

Yenişehir Devlet Hastanesi’nde yataklı serviste çalışıyorum. Personel eksikliği nedeniyle hasta başına düşen sorumluluklar fazla ve bu durum fiziksel yorgunluk yaratıyor. Nöbetlerde tek hemşire olarak kalınca tüm iş yükü omuzlara biniyor. İlçe merkezi Bursa’ya uzak olsa da sakin yaşam tarzı sevenler için ideal. Temizlik ve destek personeli eksikliği nedeniyle hemşireler ek işler yapmak zorunda kalıyor. Yönetim çalışanlara psikolojik destek sağlamadığı için tükenmişlik hissi yaygın. Buna rağmen ekip arkadaşlarımla dayanışma içinde olmak işi katlanılır kılıyor. Uzun vadede personel alımı yapılırsa çalışma şartları düzelebilir. Şehir dışından gelenler için konaklama seçenekleri sınırlı olsa da ucuz kiralar avantaj. Mevcut koşullara rağmen alıştığım için tekrar burayı seçerdim.

Dr. Suat Seren Göğüs Hastalıkları Hastanesi’nin yoğun bakımında çalışıyorum. Aylık 64+ saat fazla mesai ve sürekli kritik hasta akışı fiziksel tükenmişliğe yol açıyor. Yönetimin baskıcı tutumu ile personel arasındaki iletişim kopukluğu motivasyonu düşürüyor. Yüksek teşvik ücretleri ve İzmir’in sosyal imkanları tek olumlu yanlar. İnsani çalışma şartları sağlanmıyor. Nöbet sonrası dinlenme süreleri yetersiz, ekipman bakımları aksıyor. Mesleki kariyer için değerli deneyimler kazansam da bu yoğunlukta uzun süre çalışmayı göze alamam. Özellikle aile hayatı olanlar için uygun olmayan bir çalışma düzeni.

Şanlıurfa’daki Mehmet Akif İnan Eğitim Araştırma Hastanesi’nde yoğun bakım hemşiresiyim. 501-1000 yataklı büyük bir hastane, ulaşım çok rahat; otobüs, dolmuş ya da arabayla kolayca geliyorum. İşim yoğun, her vardiyada 4 hasta düşüyor bana, bu biraz ağır ama alıştım artık. 24 saatlik vardiyalarım var, ayda 64 saatten fazla mesai yapıyorum, eve gidince pestilim çıkıyor. Teşvikler güzel, 9000-15.000 TL alıyorum, kiralar 15.000-20.000 TL civarında, geçim idare eder. Görev dışı iş yok, bu konuda rahatım. Ama hastanenin atmosferi kasvetli, çoğu arkadaşım mutsuz, sürekli bir gerginlik var. Şanlıurfa yaşanabilir bir yer, hastanenin sistemi oturmuş, işler düzenli yürüyor. Bu yüzden tekrar seçme şansım olsa yine burayı tercih ederdim.